Monthly Archives: May 2015

Breaking Up With Self

Maybe we don’t need to find ourselves.
Maybe we already lost it and we can’t take it back.

Recreation is better than finding, right?
You have broken yourself. Well, who cares? It doesn’t have to be everyone’s business. Sometimes we lose ourselves in the time of grief. We unintentionally but forcibly change ourselves to withstand huge waves that come upon us. I used to say I have to bring my old character. I have to search for my goddess. But being able to accept what I cannot have back should also mean being able to love what I have now. I may improve it.

I hate how “finding myself” is such a thing now, a trend. Like, really does everyone need to? Or they’re just trying to be cool? Why can’t people be themselves? Why do they have to wear masks just to try to fit in or stand out?

I say, once you have broken up with your old soul, recreate yourself. Live the life you want. Be wary of the love and the people who give it to you. You’re blessed you are loved. So if others or your god celebrates your existence then why shouldn’t you?

Advertisements

Traveling Doesn’t Make You A Better Person: What Our Generation Gets Completely Wrong About Travel

Because traveling is not just “TRAVELING”

Thought Catalog

Leo HidalgoLeo Hidalgo

I remember discussing personal growth with a friend one day—someone I respected and admired—and gushing about how important traveling is to finding ourselves, when she told me the most outrageous thing:

“I think people make too much of a fuss over traveling. I mean, I do love traveling. But I don’t think that it is always the best way to grow.”

At that moment, such an unwelcome notion was downright scandalous for me. My friend was an artist with a creative and curious mind—how on earth could she say that? What could be better for personal growth than getting to know other places, cultures, people, other forms of art? I just couldn’t wrap my mind around it.

Well, it took me a while, but I finally understand what she meant. And I’m glad she gave it some thought before jumping on that attractive but shallow bandwagon. Now, even…

View original post 954 more words

Aminin Mo

Aminin mo.
Aminin mo na malungkot ka.
Aminin mong di ka masaya.

Sa bawat ngiting sinusuklian ng simangot,
Sa bawat tawang sinusuklian ng iyak,
Aminnin mong malungkot ka.

Mapaglaro ang panahon, mapaglaro ang mundo.
Tahimik ka nga, tikom ang bibig.
Pero ang utak mo’y walang tigil na humaharurot.
Paulit-ulit at pa-ikot-ikot.

Nakakapagod.
Wala kang binibigkas pero daig pa ng isang nananalumpati ang utak mo.
Daig pa si Karl Marx o Sigmund Freud sa mga pinagsasatsat.
Mahirap nga namang patahimikin ang maingay na utak at damdamin.

Pero siguro kung aaminin mo,
Siguro lang naman kung maaamin mo.

Di ka masaya.
Malungkot ka.

Ganito pala yun, ‘no?

Baka masolusyonan mo pa.

Fiction

I used to shout.
I used to give my heart out.
I used to express my thoughts.
I used to show my deepest, strongest emotions.

But tonight’s different,
I give nothing.

No words.
No thoughts.
No emotions.

Blank.

Walong Bala

Para kay Mary Jane at sa lahat ng biktimang tulad niya

Sa hirap ng buhay, aalis tayo sa bayang sinilangan. Lumayo ka’t tiniis ang lungkot ‘t kagipitan.

Hirap nga namang mabuhay. Biktima ka na sa ibang bansa, biktima ka pa ng sariling bayan.

Hirap namang mangarap.
Ang gusto mo lang ay panglaman sikmura’t pangtustos sa edukasyon.

Hirap namang maglingkod.
Bukal sa loob ang lahat ng sakripisyo, patas ang dinaanan, ngunit masasakdal sa di sariling kasalanan.

Ito na.
Ito na ang araw ng kadiliman.
May piring o wala?
Ito na ang araw ng pagkagapos.
May tali o wala?

Sino ba sila, bakit ba kami nandito?
Isang araw paggising ko, marami nang tao, marami nang midya.
Nasaan ba kami, saan kami dadalhin?

Tumayo ang balahibo ko’t, nanlamig ang pawis ko.
May sasakyan, may kabaong.
Hindi pa ako patay pero ayon at naroroon ang pangalan ko.

Sikat pa ang araw, pero tila lumubog na ang akin.
Habang lumalapit ang gabi, nanunumbalik sa’kin lahat: ang yakap ng mga magulang ko, ang halik ng mga anak ko, ang tawanan ng mga kapatid ko.

Hindi ako.
Hindi akin to.
Hindi ko to kasalanan.
Hindi pa man nagsisimula ang laban, natalo na agad ako.

Hatinggabi.
Ito na.
Ito na talaga.
Mula sa rehas, naglalakad ako.

Isang isla.
Hindi lang pala ako ang mag-isa.
Nanginginig ang mga tuhod ko’t nanghihina ang buong katawan ko.

Huminto na kami.
Kumakanta sila.
Biglang boom!
Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo, ako.

Ako na? Pero hindi na. Hindi na pala, hindi pa pala. Biglang natigil ako sa pag-alala’t panalangin.

Nailigtas ako.
Pero ligtas na nga ba?

Nailigtas ako.
Nino?

Para sa’yo MJVeloso
Para sa mga manggagawa
At para sa lahat ng biktima ng bulok at nakadidiring sistema

#OFWs #MaryJaneVeloso #justice

Ganito Pala

Sabi ko dati,
Masaya ako.
Sabi ko dati,
Swerte ko sa kanya.

Sabi ko dati,
Lampake.
Sabi ko dati,
Iyon ang tunay na ako.

Sabi ko dati,
Magpakatotoo lahat.
Sabi ko dati,
Wag baduy.

Pero dumating ka.
Hindi ko pala alam mga pinagsasatsat ko noon.

Mga ligaw na salitang binibigkas ng isang bulag.
Mga pinakinggang haka-haka ng isang bingi.

Buti dumating ka’t pinakita ang katotohanang nakahihigit sa lahat. Buti nakita kong puro kamalian lang ang noo’y tumagal ng limang buwan. Ito pala yung tunay na masaya, tunay na payapa.

Minsan baduy, pero puro at totoo. Walang bahid ng kasinungalingan, walang kaartehan. May pakialam dahil imposibleng wala.

Salamat, kasi ganito pala pakiramdam ng mahalin ng totoo.