Monthly Archives: January 2015

J ♥

CAM01425

“Hihintayin kita”
“Hindi ako siguradong makararating ako”

Gusto ko lang magpasalamat sa’yo
Sa’yo na maintindihin,
Sa’yo na mapagkalinga,
Sa’yo na tunay na nagmamahal.

Naaalala ko pa lahat, simula ng gabing umamin ka sa’kin. Madilim pero mainit. Natakot ka sabay sa pagkatakot kong maging komplikado lahat. Kilalang-kilala mo na ako noon. Alam mo kung gaano ako kawasak at nawala. Alam mo kung gaano ko pilit na pinasasaya ang sarili ko sa piling ninyong malalapit na tao sa’kin.

Nasabi ko na sa’yo noon, gusto ko lang sabihin ulit. Salamat. Dahil ikaw ang bumuo ulit sa bawat pirasong pinilas-pilas ng iba. Inuunat mo ang mga lukot ng nakaraan. Salamat dahil hindi mo sinamantala ang pagkasira ko bagkus ay tinulungan pa akong maayos ito. Salamat dahil ikaw ang nagturo sa’kin kung paano at saan dapat lumugar. Ito na siguro ang pinakamahabang mga talatang isinulat ko para sa’yo pero gusto ko lang ihayag lahat ng pasasalamat ko — kahit na ngayon ay hindi naman makahulugang araw.

Hindi mo ako pinilit ng panahong iyon. Binigyan mo ako ng ilang araw, linggo, buwan, para maisip ang dapat maisip at maramdaman ang dapat maramdaman. Alam mong ito ang kailangan ko para sa sarili, para sa atin. Kung talaga bang buo na ulit ako, kung talaga bang maayos na ulit ako.

Natakot ka noon. Natakot kang mawala ako at tuluyang lumayo sa’yo. Pero hindi mo alam na natakot din ako sa mga sandaling iyon. Natakot ako na, dahil masaya tayo sa mga oras at pagkakataong pinaghahatian natin, mabilis din itong magwawakas. Hindi pa ako handa. Hindi pa ako sigurado (kahit sa estado ng sarili ko). Ayaw kong gumawa ng ingay dahil ayaw kong may mangialam pa sa buhay. Ikaw rin na siyang nagpahalaga, ikaw na mismo ang nanahimik pa sa kanila.

Nagpapasalamat ako sa’yo hindi dahil sa mga libreng pagkain, o sa kahit anumang materyal na bagay. Nagpapasalamat ako dahil natitiis mo ang komplikadong taong tulad ko. “Komplikado” sabi mo nga. “…komplikadong personality, pero yun nga ang nagustuhan ko sayo”. Salamat sa bawat minutong inilalaan mo sa akin, sa bawat kilometrong tinatahak mo para sa’kin.

Kaya nagpapasalamat din ako sa huling taong nang-iwan sa’kin, dahil binigyan niya ng daan ang mas mabuting taong paparating. Ngayon lang ako naging ganito kasaya at kakuntento. Na kahit saan ka magpunta ay wala akong duda. Ngayon lang ako nagtiwala ng ganito. Ngayon lang ako naging ganito kasaya. Ngayon lang din ako naging ganito kapayapa.

“Buti naghintay ka, dumating na ako.”

\\ REN.

Mahal na Papa

Sobrang lakas ng ingay
“Kailan nga ba ang dating ni Papa?”
Ang ginagawa ng buong bayan
“Ah oo nga sa a-kinse”

Kaliwa’t kanan, hindi magkamayaw
Ngayon lang narinig mula sa iyong tinig
Puspusang paghahanda sa pagdating ng “Papa”
Binigkas ngunit sa ibang mungkahi

Enggrandeng salubong ang ipinaplano
Nanayo ang balahibo’t kinilabutan
Ngunit simple’t walang arte ang gusto ng panauhin
Parang sa puso’y may kumurot ng marahan

Ilang linggong pinagkaayusan
Tila may luhang nais kumawala
Ilang libo piso na ang nailaan
Mula sa kaibuturan kaysa sa mata

Muling napaisip sa iyong sinabi
Daig pa nito ang Pasko’t Bagong Taon
Ganun pala ito kasarap na sa iyo’y marinig
Kahit ang gobyerno’y di na mapakali

Sa a-kinse nga ay parating na siya,
Ngunit kahit ilan pang a-kinse’y, wala nang darating pa

Ang “Papa” na para sa lahat
Ang “Papa” na para sa amin lang

“Papa” sa tinig ni “Mama”

~ Pagkat minsan ko ring iniisip, gaano nga ba kasaya magkaroon ng “Papa”

UMAGABI

Ang iyong umaga ay aking gabi,
At ang iyong gabi ay aking umaga.
Sisikat na ang araw para sa’yo,
Lulubog palang ang buwan sa’kin.

Panibagong simula,
Panibagong yugto ng araw.
Muling pagtatapos,
Magsasara ang isang kabanata.

Alas-diyes, hindi pa ako inaantok.
Alas-dose, nanonood pa ako ng pelikula.
Alas-tres, bahala na.
Alas-singko, matutulog na ako.

Gigising ng alas-dos ng hapon,
Manananghalian sa oras ng pang-meryenda.
Minsan nakakatawa, minsan nakakainis.
Ayoko na ng ganitong siklo.

Paulit-ulit na hindi tama.
Ang oras ng katawan ko, muling nagkakamali.
Pero ano pa nga ba di’ba?
Masayang lasapin ang bawat sandali.

Kung anong mali, siyang masarap.
Kung anong bawal, siyang nakaaanyaya.
Akala mo matamis,
Ngunit di maglalaon ito’y papait.

Mula sa sira ng oras ng katawan,
Hanggang sa isip na pinaglalaruan.
Kaunting kalikot, kaunting kiliti.
Maraming nahahalungkat, maraming nananatili.