SHOTS

Fun shots ng KFC? Shots na kanta? Parang kailan lang ang unang lumalabas sa utak ko sa salitang shot ay moni. Ngayon iba na, injection shots.

Hindi kaiba sa inom, nakalalasing din pala ang shot na ito. Nakalalango yung gamot na ipinapasok nila sa sistema mo. Parang manghihina ka ngunit tatapang. Di nalalayo sa pag-inom ng ilang shots ng paboritong ray gun o weng-weng ang pagturok sa iyo ng likidong gamot na ito. Parang wala nang epekto ang mga susunod na tusok sa balat. Ang pagkakaiba lang ay ‘di mo maaaring hindi-an ang injection shots dahil pwede itong maging sanhi ng pagbawi sa buhay mo.

Parang pangatlo to sa pinakamahalagang pagpunta ko sa ospital na ako ang pasyente. Hayskul nang una akong ma-ospital at makabitan ng hose ng oxygen tank. Sabi ng doktor dahil lang daw inuubo’t sipon ako kaya di ako nakahinga sa klase. Ngunit naulit pa ng ilang beses at saka nalamang hypoglycemia. Ang ikalawa ay noong Disyembre lang, sa Tagaytay. Parang malabo ang paningin ko noon at tanging ang berdeng ilaw lang sa tricycle ang naaaninag ko. Malamig na malamig pa noon dahil madaling araw na at damang-dama ko ang hampas ng hangin sa mukha ko. Pumikit lang ako at pagdilat ko tuturukan na ako ng drogang pampakalma matapos ay napapikit muli ako’t nakatulog. Pagdilat ko, umaga na. Nakabalik na kami sa pinagdadausan ng event namin. Ngayon, ito naman. Ang bilis ng mga pangyayari noong gabi ng Linggo. Isang iglap lang at paghawak ko sa mukha ko, puno na ng dugo ang kamay ko. Ang susunod na nalaman ko nalang ay tumutulo na ang dugo mula sa mukha ko. Matapos ay paglakbay kinabukasan. Mula sa Golden, patungong Balibago at papuntang Alabang.

Sa bawat puntahan ay may shot/s na ibinibigay, may markang iniiwan sa balat. Nakakakaba ang bawat turok. Nakakapigil-hininga. Matapos kang kausapin ng iba’t ibang nurse ay kukuhanan ka ng gamot. Matapos papahiran ng bulak na binasa ng alcohol o betadine. Bibilinan kang itutusok na sa’yo ang manipis at matalim na bagay. Makikita mo pa ang pagsirit ng likido sa dulo ng karayom habang pinipisil ang dulo ng syringe. Hindi mo alam ang dapat mong maramdaman, matatakot ka ba sa sakit ng pagpasok nito sa katawan mo o matutuwa dahil ito ang magpapagaling sa’yo. Minsan para kang nililinlang dahil akala mo tapos na ang sakit ngunit pagtusok palang pala iyon ng karayom, matapos ay mararamdaman mo pa ang mas malalang sakit dahil sa hapdi ng pagpasok ng gamot. Naisip ko lang na halos lahat pala ng bagay ay kayang maikumpara sa buhay. Maging ito.

Ang dami kong natiis sa isang araw. Ang daming hindi inaasahang turok, biglaan. Ang dami kong sakit na napagdaanan. Ilang ospital din ang napuntahan. 9 Shots. Siyam na turok. Dalawa sa kaliwang braso, apat sa kanan, isa sa pigi, isa sa pisngi at isa sa baba. Maghihintay pa ako ng ilang araw para sa natitirang 6 shots.

Mas maiiyak pa ako sa kaba kaysa sa mismong sakit. Sana makalipas ang isang buwan wala nang markang maiwan sa mukha ko. Apat na maliliit ngunit malalalim na sugat.

24 June 2014
10:13PM
STR

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s