Kaligayahan Mula Sa Kalayaan

Madilim ngayon sa apat na sulok ng kwartong kinalalagyan ko. Tanging ang ilaw lang mula sa monitor ng laptop ko ang nagbibigay liwanag sa akin. Sobrang saya ko. Alam kong darating ang araw na ito. Ito na, ito na yung pagkakataong nakatayo na muli ako mula sa pinakamalakas na pagkakadapa. Nakapagpagpag ako ng mga tuhod kong napuno ng dumi at sugat. Nakahinga na ako at nakangiti. Sa lahat ng nalalaman ko, sa lahat ng napagtatanto ko, sobrang saya ko. Parang kailang lang, halos ikabaliw ko na yung kalungkutan at depresyong pinagdaanan ko. Unang beses nga naman. Pero ngayon, halos walang mapaglagyan ang pangkaloobang saya na nararamdaman ko. Ang dami kong nakikilala at “mas nakikilala” pa. Hindi ko maipaliwanag. Kahit yung mga salitang namumutawi sa labi ko, hindi kayang gamitan ng pang-uri ang kasiyahang bumabalot sa sarili ko. Ramdam ko yung paga-alala, yung pagmamahal sa paligid. Ito yung inabangan ko. “Mawawala din ako, maghintay ka lang.” “Sasaya rin ako.” Ito na yung panahong ‘yon. Pinakawalan ko na lahat ng negatibo sa buhay ko. Ang gaan pala sa pakiramdam. Minsan aakalain mong nalipad ka. Minsan sa gitna ng salu-salo, ng “hangout” mapapatitig ka at mapapangiti, madarama mo roon yung “natural high” na tinatawag nila. Ang sarap sa pakiramdam na pagkatapos ng mga buwan at linggong gusto mong magpalamon sa lupa ay lumilipad kang muli. At mas malawak na ang alapaap na ginagalawan mo.

 

Ito ang dahilan kung bakit “masaya maging malungkot”, dahil alam mong pagkatapos ng kalungkutan ay may kasiyahan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s