Lilipas Din

Huling linggo na.

Hindi ko alam kung dapat bang maging masaya ako kasi tapos na ang hirap sa paggising ng sobrang aga at pag-limita sa oras ng pagtulog ko o dapat bang malungkot kasi matatapos na ang lahat dito.

Dati, wala akong takot sa pagiging malapit sa mga tao. Ni hindi ako nababahala kahit alam kong dumadaan lang ang karamihan sa buhay. Pero ito, simula palang naramdaman ko na. Sinubukan ko namang hindi ma-attach sa mga kasama ko at sa mga bagay-bagay sa opisinang to. Akala ko madali para sa’kin dahil ibang-iba naman sila sa mga kaibigan ko. Pero nagkamali ako.

Iniisip ko palang na matatapos na, parang naninikip na dibdib ko. Para kasi akong nakahanap ng instant na apat na tatay, isa pang nanay at anim na kapatid.

Natatakot akong matapos to dahil alam kong pag dumating na to sa hangganan, wala nang balikan. Wala nang rewind, repeat o extend.

Sa mga nangyari, at dagdag pa ito, ngayon natatakot na akong maging malapit sa mga tao’t bagay na alam kong lilisan din, dadaan lang at mawawala.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s