Lamig

Noong 25 Pebrero 2014

Papalapit.
Pula. Kahel. Dilaw. Kahel
Papalapit tayo ng papalit sa uuwian natin.
Mga ilaw sa poste nalang ang gumagabay sa atin sa madilim na daan.

Tumataas.
Pataas ng pataas ang nilalakad natin.
Bawat hakbang mas lalong humahapdi sa binti,
Mas lalong kumikirot sa paa.

Lumalamig.
Palamig ng palamig ang hanging bumabalot sa kapaligiran natin.
Walang anumang balabal na nakasasangga sa hamog na yumayakap sa atin.
Nakakangatog ang ginaw na humahaplos sa balat natin.
Habang lumalapit, tumataas at lumalamig.

Kasabay ng pagkakalapit natin ay ang pagtaas ng pagkakakilala natin sa isa’t isa.
Kasabay na rin ba nito ang paglamig sa nararamdaman?

Hindi? Oo? Hindi —
Hindi. Hindi puwede. Hindi maaari.
Hindi naman kasi talaga.

Pagod, oo.
Pagod lang tayo sa nakauubos-laway na pagpapalitan ng mga salita.
Pagod lang tayo sa mga nakakabaluktot-utak na mga diskusyon.
Pagod lang tayo sa mga tila walang katapusang away.

Mas lalo lang nating nakikilala ang isa’t isa.
Yun lang.

Hindi ito burnout.
Hindi tayo nagsasawa.
Hindi ako.
Hindi.

2. 27. 14 | 12:17AM

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s